Σκεφτόμουνα αιώνες


Σκεφτόμουνα αιώνες
Για χρόνια δηλαδή
Και ανά τους αιώνες
Το τέλος, την αρχή
Τι είναι ο άνθρωπος
Τι η ζωή

Κάποιοι θα πουν λουλούδι
Βλαστάρι που ανθίζει
Και ύστερα σαπίζει
Άλλοι πάλι πεταλούδα
Άσχημη κάμπια στην αρχή
Φτερά ξεδιπλωμένα ένα πρωί
Πάντα όμως σ’ ένα γυάλινο κλουβί
Εγκλωβισμένα μ’ αδιόρατη κλωστή

(Όχι δε βγαίνει, δε μπορεί)

Ένας βράχος είν’ η ψυχή
Άγριος, μονάχος, με σκιές
Μαινόμενος από θάλασσες
Με αλμύρα στις πληγές
Πρέπει το κύμα να χτυπήσει με μανία
Να σπάσει τις ακμές
Να διαποτίσει τις ρωγμές
Την πέτρα να δαμάσει
Με ηδονική αρχέγονη βία
Μόνο έτσι σμιλεμένη
Ερωτευμένη κι απόλυτα δοσμένη
Με τη φύση αρμονικά δεμένη
Ήχο θα βγάλει, μουσικές
Σειρήνες στίχων, σαγήνης φωνές

Ποίημα το λεν
Ποιεί στιγμές

Advertisements
This entry was posted in Greek Poems, Ένα, Δημιουργία, Ερωτικά ποιήματα, Θάλασσα, Κρυσταλλία Κατσαρού, Ποίηση, Krystallia Katsarou. Bookmark the permalink.

3 Responses to Σκεφτόμουνα αιώνες

  1. Ο/Η greek-translation λέει:

    Μιας και σ’ αρέσουν οι ερωτικοί βράχοι…
    http://www.translatum.gr/gallery/displayimage.php?album=7&pid=248#top_display_media

  2. Ο/Η Aris λέει:

    Μπράβο σου! σπάνια σχολιάζω κάτι, όμως το βρήκα αριστούργηματικό, λέει ποιητικά αυτό που όλοι χρειαζόμαστε, αυτή είναι η λύση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s