Η στιγμή


Όταν λιώσεις
Όταν μέσα σου σκύψεις και δεις κομμάτια σπασμένα σαν χυτό σίδηρο λιωμένα
Όταν οι φωνές ατίθασες, ορμητικές αρχίσουν ποτάμι να ρέουν
Και γίνουν κραυγή, νότες που πλέουν
Όταν χαϊδέψεις μ’ αίμα νωπό ακόμη στα χέρια το τραύμα που χάσκει στην καρδιά
Στην πληγή από βέλη σπασμένα
Τότε αφέσου στα μελάνια, στα χαρτιά μες στα σκοτάδια
Κι άσε τον στίχο να τυλίξει
Όλα όσα τόλμησες να ζήσεις

Advertisements
This entry was posted in Greek Poems, Άστρα, Έμπνευση, Αύρα, Διαφυγή, Κρυσταλλία Κατσαρού, Νύχτα, Νοσταλγία, Ποίηση, Krystallia Katsarou. Bookmark the permalink.

4 Responses to Η στιγμή

  1. Ο/Η Frederique λέει:

    Μην αφήνεις τη ψυχή σου σιωπηλό λουλούδι,
    γράψε τα σ’ ένα φύλλο χαρτί,
    ακόμα και μες το σκοτάδι.
    Συνέχισε Κρυσταλλία να τολμάς! 🙂

    • Σ’ ευχαριστώ Frederique αν και δεν είμαι ακόμα «εκεί», θέλει κι άλλο να «σκιστώ» αλλά τουλάχιστον το προσπαθώ και χαίρομαι αν ακόμα και μία λεξούλα σημαίνει για κάποιον κάτι… 🙂

  2. It was right there, in one corner of my mind… 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s