Λανθάνον


Κρύος ιδρώτας στο κεφάλι, χέρια λυτά μπρος στη φωτιά, τα βλέφαρά μου τρεμοπαίζουν, τα δάχτυλά μου μια σκιά.

Βουτώ και πέφτω, εμπρός κενό.
Κάπου σκοντάφτω, κλαίω, σπαρταρώ.
Στον βράχο εσύ· καρδιοχτυπώ.
Μια χαραμάδα, μια εσοχή να με κρατήσει προσπαθεί.

Τότε και λιώνεις και γλιστράς, μ’ αφήνεις πίσω και γελάς.
Και όλο πέφτω στο κενό, στο ίδιο σημείο ξαναγυρνώ.

Κρύος ιδρώτας στο κεφάλι, λυτά τα χέρια, λυτά μαλλιά, τα νύχια ακούω να μεγαλώνουν, τα κύτταρά μου διασκορπά η ανάσα εκείνη απ’ τα ρουθούνια, η μάγισσα αυτή χροιά.

******************************************************************************

Να γράψω, ναι· πρέπει να γράψω.
Στο μαύρο σκοτάδι.
Εγώ.
Κι αυτό.

Advertisements
This entry was posted in Greek Poems, Άγχος, Έμπνευση, Όνειρο, Αναπόληση, Δημιουργία, Διαφυγή, Ερωτικά ποιήματα, Κρυσταλλία Κατσαρού, Krystallia Katsarou. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s