Κάρβουνο


Κάρβουνο.
Μαύρο, σκοτεινό, πυρωμένο, πορφυρό.
Δίχως ψυχή, απόμακρο, νομίζεις στην αρχή.
Μέχρι να το γλείψει μια τόση δα φλόγινη αγκαλιά.
Πασχίζει να ξεφύγει από την πυροστιά.
Βγάζει καπνούς, τριζοβολά.
Λες εντός μου να μπει προσπαθεί
Να το καταπιώ;
Να με καταπιεί;

Αφού το ξέρω,
Είναι ήδη εκεί.

Advertisements
This entry was posted in Greek Poems, Έρωτας, Έκρηξη, Έλξη, Ερωτικά ποιήματα, Ζεστασιά, Θαλπωρή, Κρυσταλλία Κατσαρού, Καρδιά, Krystallia Katsarou. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s