Μια αναπόληση κραυγής


Μια αναπόληση κραυγής
Αυτό θυμόταν το πρωί

Και μόλις άνοιξε τα μάτια
πήρε γρήγορα να γεμίσει
ένα φλιτζάνι καφέ
—αγαπημένη τελετουργία—
Έτσι, μην ταραχτεί η ηρεμία.
Κι όμως, συνέχιζε να πέφτει
Σ’ ένα λαγούμι αναμνήσεις
Ένα ποδήλατο πορτοκαλί
—το πρώτο του κατόρθωμα—
Καμπάνας κάποιο χτύπημα
την ώρα να σημαίνει ατέρμονα
Μια μυρωδιά από φράουλα
σ’ ένα συρτάρι αδειανό
Εκεί ήθελε να μείνει
σε μια φενάκη από κενό
Μέσα σε δίνες σπειροειδείς
Οδύνες άφατες ώδινες
ίσως μιας απαρχής κρυφές ελπίδες
Και μια κραυγή
Αυτό θυμόταν το πρωί

Advertisements
This entry was posted in Greek Poems, Άγχος, Όνειρο, Ύπαρξη, Αναπόληση, Γέννηση, Δημιουργία, Κρυσταλλία Κατσαρού, Λαβύρινθος, Νύχτα, Συνειδητοποίηση, Χρόνος, Krystallia Katsarou. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s