Nocturnal (ο ποιητής τη νύχτα)


Καθισμένος, μ’ έναν απόηχο φωτός
να λούζει νωχελικά τη μεριά του,
αφουγκράζεται τους ήχους της νύχτας,

την εκκωφαντική σιωπή της απουσίας.
Για συντροφιά έχει μια πένα
αυτή και τις σκιές που αφήνει στις αράδες
να του θυμίζουν, σαν θέατρο σκιών,
πως όλα φέγγουν, διαγράφουν
σαν μία άλλη του Πλάτωνος σπηλιά.
Έτσι κι αυτή, αιθέρια λες ύπαρξη,
ήταν μονάχα μιαν ανάγκη
θέλησης κι επιθυμίας αντικατοπτρισμός
μα, όμως, τόσο αληθινός.
Είναι εκείνη τη στιγμή
που κάπου ανάμεσα στ’ αστέρια
βάζει γραμμόφωνο η σελήνη
και για βελόνα την ακισμένη του καρδιά χαρίζει.
Τότε οι νότες αγριεύουν
πνίγουν τον ήχο της σιωπής
και με μελάνι από του ποιητή το αιώνιο σεργιάνι
το δάκρυ γίνεται γραφή.

Advertisements
This entry was posted in Greek Poems, Άστρα, Έμπνευση, Αγρύπνια, Αγάπη, Δάκρυ, Ερωτικά ποιήματα, Κρυσταλλία Κατσαρού, Μελαγχολία, Μοναξιά, Νύχτα, Ποίηση, Krystallia Katsarou. Bookmark the permalink.

3 Responses to Nocturnal (ο ποιητής τη νύχτα)

  1. Ο/Η Dimitrios Rousis Kavvadias λέει:

    Κάποιον μου θυμίζει αυτό το σκηνικό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s