Η ατίθαση φύση της φύσης


Έκλεισα τα μάτια
και τα βλέφαρά μου γεμίσαν κληματίδες
αυτές που ανεβαίνουνε πέτρινους τοίχους

έτσι μονάχες, μοναχές
με μόνο στήριγμα μια πέτρα
ξέρουν αυτές
γεμίζουν με πράσινο το γκρίζο
βάφουν με θαλπωρή το κρύο

Και μόλις άνοιξα τα μάτια
έκανα φίλη μία ρωγμή
τόση δα
μονάχα

Advertisements
This entry was posted in Greek Poems, Όνειρο, Ύπαρξη, Ανάταση, Αναπόληση, Διαφυγή, Κρυσταλλία Κατσαρού, Μοναξιά, Πόνος, Συνειδητοποίηση, Φύση, Χρόνος, Krystallia Katsarou. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s