Η ζωή σου μια λάμινα


Η ζωή σου μια λάμινα
παλλόμενες σκιές ιριδισμών
νικήτριες στις γρίλιες θερινής νυκτός.

Κεφάλια ήλιων που σαν σε έκσταση
μία κοιτούν τον ουρανό
μία το χώμα έχουν Θεό.
Τυλίγεσαι μέσα του, σε σέρνει
—ίσως και καμιά φορά έτσι δειλά
να θέλγεις το παρά—
διάφανη, ωχρή
(όχι, ωχρή δεν γίνεται)
διάφανη σαν βλέμμα
ένα μ’ εκείνον γίνεσαι
απομακρύνεσαι.
Μπροστά αν και πηγαίνεις
μια δίνη πίσω, μία αντίθετη φορά
όλο σε ξεμακραίνει.
Τις μνήμες λύσε
τα μάτια κλείσε
κι άσε την παρουσία του
κι άσε την απουσία
μελωδικά να γδύνονται
κι απάνω σου ν’ αφήνονται.
Οι αύρες βλέπεις, οι έρωτες,
από παιδιά γνωρίζονται.

Advertisements
This entry was posted in Greek Poems, Έρωτας, Έλξη, Ένα, Αύρα, Αγάπη, Αγκαλιά, Ανάταση, Ερωτικά ποιήματα, Θαλπωρή, Κρυσταλλία Κατσαρού, Καλοκαίρι, Νοσταλγία, Τρυφερότητα, Χάδι, Krystallia Katsarou. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s