Η άγρια ομορφιά της νύχτας


Τ’ ανήσυχα βράδια
η καρδιά λυγάει. Δεν
είν’ η ακίδα που πονάει,

είναι η φλόγα που διψάει.
Είναι που γι’ άλλη μια φορά
μένει η σελήνη στο ημί. Κι
ένας λύκος αγέρωχος

Αλυχτάει μονάχος
και πανσέληνος

Advertisements
This entry was posted in Greek Poems, Άστρα, Αγρύπνια, Ερωτικά ποιήματα, Κρυσταλλία Κατσαρού, Μοναξιά, Νύχτα, Πόνος, Krystallia Katsarou. Bookmark the permalink.

3 Responses to Η άγρια ομορφιά της νύχτας

  1. Κι η άλλη όψη. Ή μήπως η ίδια;

  2. 🙂 Θαρρώ η ίδια. Γι’ αυτό κι αν ακόμα όλα μένουν στο ημί, σημασία έχει μέσα μας να κρύβουμε και να θρέφουμε το παν…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s