Η δική μου αλήθεια


Πάνε ώρες, μήνες, χρόνια
Που αναζητάς παιδιάστικα
Μια χαραμάδα στην καρδιά
Μία σχισμή στην ερημιά
Κι όλο γελάς
Γελάς, χαμογελάς
Τα χέρια ανοίγεις και πετάς
Και συνεχίζεις να γελάς
Στον ύπνο σου να τραγουδάς
Και συνεχίζεις να γελάς
Στα όνειρα να τριγυρνάς
Μες τους αιθέρες να γελάς
Μες στη ζωή εσύ γελάς
Γέλιο δικό σου
Αληθινό
Γέλιο δικό σου
Έτσι απλό
Και όμως τόσο απατηλό…
Όχι γιατί το θες εσύ
Όχι γιατί το θες εσύ!
Εσύ έτσι ξέρεις να θρηνείς!
Πολλοί σε βλέπουν, σε κοιτούν
Βλέπουν το γέλιο, περιγελούν
Ώσπου το γέλιο γίνει δάκρυ
Ώσπου τα δάκρυα ποτάμι
Πολλοί σε βλέπουν, σε κοιτούν
Βλέπουν το δάκρυ, το αγαπούν
Όχι το γέλιο αλλά το δάκρυ
Τον ίδιο εκείνο ακροβάτη
Δάκρυ ψυχής, δάκρυ καρδιάς
Όχι μεγάλο, μη σε γελά
Δεν είναι εκείνο που μετρά
Φτάνει η χαρά να ηττηθεί
Να υποκλιθεί στην προσμονή
Μικρός να γίνεις, να χαθείς
Αχνός αγέρα και πνοής
Μέσα στα δέντρα της σιωπής

Advertisements
This entry was posted in Greek Poems, Έμπνευση, Όνειρο, Ύπαρξη, Δάκρυ, Δημιουργία, Διαφυγή, Κρυσταλλία Κατσαρού, Μελαγχολία, Μοναξιά, Νύχτα, Πόνος, Ποίηση, Krystallia Katsarou. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s