Είναι κι αυτή η μοναξιά


Μαύρη πολυθρόνα
Καθισμένος με ένα βιβλίο στο χέρι
Συλλογιέται αναπαυμένος

Η χαλασμένη σούστα είναι εκεί
Αναστενάζει σε κάθε τριγμό
Αλλά προτιμά να κλείνει τ’ αυτιά
Είναι, άλλωστε, τόσο ωραίο το βιβλίο
Με σελίδες λευκές
Κενές, σαγηνευτικές
Σπαρμένες με άηχες λέξεις
Να μαρτυράνε τη ζωή του
Το βλέμμα βουβό
Στέκει στην άκρη στο παράθυρο
Στη σκηνή αυτή με τις πτυχώσεις
Που συχνά γεμίζει μορφές
Λες υποκλίνονται;
Λες τον κοιτούν σαρκαστικά;
Μα σαν Εκείνη βγαίνει
Μέσα στη λαίλαπα των ήχων
Δεσποτική, Ασάλευτη
Να καθηλώνει, να μεθά
Με ένα μονάχα νεύμα
Όλα υπόκωφα σιωπά
Και είναι εκείνη τη στιγμή
Που λόγια δικά της, πορφυρά
Αρχίζουν τρέχουν, ξεχειλίζουν
Και στο χαρτόδετο αστείο
Δειλά φεγγίσματα χαρίζουν
Σαν τρεμοπαίζουν απαλά
Στο πρωινό γλυφό τοπίο

Advertisements
This entry was posted in Greek Poems, Αναπόληση, Δάκρυ, Δημιουργία, Ερωτικά ποιήματα, Κρυσταλλία Κατσαρού, Μοναξιά, Krystallia Katsarou. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s