Κείνα τα βράδια


Όταν το σεντόνι γεμίζει ρυτίδες
Που δεν ποτίζουν το άρωμά σου
Όταν  το σκοτάδι θροΐζει σκιές
Που δεν κρύβουν τη μορφή σου
‘Οταν το φως καθρεφτίζει τις στάλες
Που αναβλύζουν απ’ τα μάτια μου
Όταν η θάλασσα ηχεί με μουσικές
Που δεν μυρίζουν τα φιλιά σου
Όταν ο αέρας με διαπερνά
Χωρίς να με σκεπάζει η αγκαλιά σου
Τότε η μοναξιά κουρνιάζει δίπλα μου
Κι ανοίγει της μνήμης το σεντούκι
Γεμάτο πρόσωπα ασπρόμαυρα
Χαμόγελα ψευδόφιλα
Κι αχόρταγα ρουφάς το άρωμά τους

Advertisements
This entry was posted in Greek Poems, Έρωτας, Αγάπη, Αναπόληση, Δάκρυ, Ερωτικά ποιήματα, Κρυσταλλία Κατσαρού, Μοναξιά, Νοσταλγία, Πόνος, Τρυφερότητα, Krystallia Katsarou. Bookmark the permalink.

2 Responses to Κείνα τα βράδια

  1. Ο/Η Ιωάννα λέει:

    Εξαιρετικό… άγγιξε πολύ ευαίσθητες χορδές…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s