Ακροβάτης ονείρων


Μια ζωή όλο κάτι σαν να σου λείπει
Είσαι ολόκληρος μισός
Πολλές φορές σωπαίνεις


Λες εντάξει
Πως όλα είναι μια χαρά
Φίλοι, σπίτι, παρέα, δουλειά
Θαρρείς πως έτσι
Είσαι καλυμμένος πίσω απ’ τη μάσκα της πληρότητας
Τι σημασία όμως έχει;
Όλοι οι ντυμένοι την ισορροπία τους
Την ίδια δοκό περπατάμε
Το ίδιο κοντάρι βαστάμε
Προσμένοντας (στα μύχια πάντα)
Στην άλλη άκρη του νήματος
Μία φωνή να ακουστεί
Μία φωνή να ακουστεί
Κι όχι άλλη μία ίδια ηχώ
Κι όχι άλλη μία ίδια ηχώ.

Advertisements
This entry was posted in Greek Poems, Ένα, Ύπαρξη, Αγάπη, Αδημονία, Κρυσταλλία Κατσαρού, Μοναξιά, Krystallia Katsarou. Bookmark the permalink.

4 Responses to Ακροβάτης ονείρων

  1. In the same practice-mode. Just something to get off my chest… a burden…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s