Να σφίγγω το κενό


Μέσα στη χάλκινη ουσία
η ανάγκη βρίθει,
σιωπά με βία

ένα κονσέρτο με φιλιά
άηχο
πλέει στα ρηχά.

Πώς τρίζει η σιωπή;
Πώς ξεκρεμάει η λήθη;

‘πως χάθηκες κι εσύ
στη ροζιασμένη ομίχλη…

Advertisements
This entry was posted in Greek Poems, Έρωτας, Όνειρο, Αναπόληση, Δάκρυ, Θάλασσα, Θέματα, Θαλπωρή, Κρυσταλλία Κατσαρού, Μοναξιά, Νοσταλγία, Krystallia Katsarou. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s