Γέλως


Μέσα στα μάτια του συρμού
ένα ζευγάρι σταματά


κινείται αργά, διαπεραστικά
καθρεφτίζομαι και βυθίζομαι.

Μια ακίδα στην καρδιά
ένας βλαστός που χασμουριέται
ψιθυρίζοντας το «θέλω» –
αλώπηξ κι αυτό.

Πόσο όμορφα τα άστρα…
(πάντα σε γοήτευαν τα άστρα)
δέσμιος στον αραχνοΰφαντο μανδύα τους
στη φρεναπάτη μιας στιγμής ευτυχίας.

Νυσταλέος
πασχίζεις να βρεις τη συναρμογή
την άκρη της κλωστής
και ν’ αφεθείς

Advertisements
This entry was posted in Greek Poems, Έρωτας, Έλξη, Αύρα, Αγάπη, Αδημονία, Δάκρυ, Κρυσταλλία Κατσαρού, Νοσταλγία, Krystallia Katsarou. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s