Χαραγμές


Συντρίμια, θρύψαλα, κομμάτια,
σπασμένα γυαλιά
ριγμένα στο πάτωμα.

Αγγίζω το μέρος της καρδιάς
το δέρμα εκεί, άθικτο.
Αν πονώ;
Πώς πονάς όταν απουσιάζει
το αγκάθι που σε πλήγωσε;
Αισθάνεσαι μόνο το κενό
ένα τραύμα που θέλει να κλείσει.
Βάζεις τσιρότα
κρατάς δεκανίκια
πασχίζεις να ενώσεις  τις ακρούλες,

Θέλεις;

Ίσως, αν μείνεις ανοιχτός
να μη σβήσει ποτέ η ανάγκη
να ψάχνεις σαν λαγωνικό
το κόκκινο στον μαραμένο μίσχο,
τα μαύρα που λείπουν
στα σπασμένα πλήκτρα του πιάνου.
Ακούς μονάχα μια μελωδία
σαν χαλασμένο γραμμόφωνο
που κάποτε λαμποκοπούσε.
Το βλέπεις μέσα απ’ τις ρωγμές.

Advertisements
This entry was posted in Greek Poems, Έρωτας, Αγάπη, Αγκαλιά, Αναπόληση, Δάκρυ, Κρυσταλλία Κατσαρού, Λησμονιά, Μοναξιά, Νοσταλγία, Πόνος, Φιλί, Krystallia Katsarou. Bookmark the permalink.

2 Responses to Χαραγμές

  1. Ο/Η Frederique λέει:

    «Πώς πονάς όταν απουσιάζει το αγκάθι που σε πλήγωσε;»

    Πολύ καλό, Κρυσταλλία! Συνέχισε… 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s