Αγκάλιασέ με…


Κοπίδι οι λέξεις
την καρδιά ματώνουν γλυκά

και το πορφυρό σου δάκρυ
λες τη μόνη συντροφιά

Μα

Εσένα βρίσκω στη ροή του
το άρωμά σου διαπερνά
πόρους, σχισμές, οπές, φιλιά
πηδάλιο σε ασημιά νερά

Σαν

Βάλσαμο, σα γιατρειά
αγγίζει τώρα το φεγγάρι
κι ανάλαφρη η λησμονιά
απ’ το φερμένο ετούτο χάδι.

Advertisements
This entry was posted in Greek Poems, Αγκαλιά, Αναπόληση, Δάκρυ, Κρυσταλλία Κατσαρού, Λησμονιά, Μοναξιά, Νοσταλγία, Ποίηση, Φιλί, Krystallia Katsarou. Bookmark the permalink.

One Response to Αγκάλιασέ με…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s